Kalkuloza zucne kese

Anatomija žučne kese

Žučna kesa je kruškoliki organ koji predstavlja rezervoar žuči i nalazi se priljubljena uz donju ivicu jetre. Dugačka je 7-10 centimetra, široka 3 do 4 na najširem delu i zapremine je od 30 do 50 mililitara. Anatomski posmatrano žučna kesa se sastoji od dna, tele, levkastog suženja na prelazu tela u vrat i vrata koji se nastavlja u cistični kanal (ductus cysticus-a) odnosno izvodni kanal žučne kese. Sam cistični kanal je dužine 3-4 centimetra. On se uliva u glavni hepatičnični vod, formirajući zajedno glavni žučni vod koji žuč sprovodi u dvanaestopalačno crevo.

Položaj žučne kese u odnosu na susedne organe – jetru, pankreas i dvanaestopalačno crevo
Položaj žučne kese u odnosu na susedne organe – jetru, pankreas i dvanaestopalačno crevo

Funkcija žučne kese

U primarnoj žuči koju stvara jetra voda čini oko 97% dok 3% čine ostale supstance, pre svega žučne soli, holetserol, lecitin, bilirubin, mucin, elektroliti i neki enzimi. U žučnoj kesi zbog resorpcije vode žuč se koncentriše i izrazito raste udeo holesterola, žučnih boja, belančevina i elektrolita.

Tokom dana odrasla osoba izluči oko 1000 ml žuči a količina varira od 500 do 1500 ml i zavisi od više faktora, ali u najvećoj meri od ishrane. Žuč se stvara neprekidno u jetri i između obroka se nakuplja u žučnoj kesi gde se koncentriše 6 do 10 puta. Nakon obroka pod uticajem supstanci koje se nazivaju holecistokinetici dolazi do kontrakcije žučne kese te žuč otiče u dvanaestopalačno crevo. Osnovna funkcija žuči se odnosi na ulogu u procesu varenja masti. Takođe žuč pomaže resorpciju vitamina rastvorljivih u mastima kao što su vitamin D, E, K, A. Osim što učestvuje u apsorpciji masti, pomaže i u izlučivanju holesterola, bilirubina, gvožđa i bakra. Žučne kiseline su glavna aktivna komponenta žuči, izlučuju se u dvanaestopalačno crevo i efikasno reasorbuju, odnosno vraćaju u završni deo tankog creva, odakle venskim putem ponovo dospevaju u jetru.