Dijagnostika

top-endoscopy-713x300

Svo naše znanje ima svoje poreklo u našoj percepciji.“
Leonardo da Vinči (1452 – 1519)

Početkom prošlog veka veliki britanski lekar Lord Moyniham (1865-1936) je tvrdio da se većina bolesnika sa tegobama uzrokovanim poremećajem varenja može dijagnostikovati samo na osnovu njihovih simptoma. Iako je ovo konstatovano pre jednog veka, adekvatna anamneza i danas predstavlja osnovu tačne i precizne dijagnostike. I pored toga, simptomi kao inicijalni oblik dijagnostike benignih oboljenja gornjeg digestivnog sistema imaju nisku senzitivnost i specifičnost, i prema tome definitivna dijagnoza se mora bazirati na pažljivim anatomskim i fiziološkim dijagnostičkim studijama. Simptomi oboljenja kao što su gorušica, regurgitacija, bol iza grudne kosti kao i epigastrični bol, često su nespecifični i javljaju se u mnogim oboljenjima ne samo jednjaka, želuca i duodenuma već i kod oboljenja srca, pluća ili debelog creva. Ovi simptomi su često bez evidentnih anatomskih ili histoloških poremećaja, a sa druge strane mogu biti i atipični, kao što su kašalj ili promuklost, što može ukazati na oboljenja sasvim drugih, udaljenih organa. Korišćenje samo simptomatologije u dijagnozi, čak i ako su simptomi tipični i izraziti, često može navesti na pogrešnu dijagnozu.

Sprovođenje objektivne i precizne dijagnostike, koja je u stanju da objasni anatomske i fiziološke uzroke benignih oboljenja gornjeg digestivnog sistema, predstavlja imperativ pre započinjanja lečenja i neophodno je iz sledećih razloga:

  • razumevanja patofiziologije oboljenja,
  • potvrde dijagnoze,
  • adekvatnog izbora načina lečenja i same hirurške procedure,
  • izbegavanja eventualnih intra i postoperativnih komplikacija i
  • objektivne procene lečenja.

Sve dijagnostičke procedure benignih oboljenja gornjeg digestivnog sistema se mogu klasifikovati kao strukturalne i funkcionalne. Dok eho-sonografija, barijumska radiografija i endoskopija daju informacije o strukturalnim karakteristikama oboljenja, samo je specijalizovana funkcionalna ezofagealna dijagnostika u stanju da definiše uzrok gubitka fiziološke funkcije jednjaka i/ili želuca, i prikaže tačnu sliku oboljenja. Sve ove dijagnostičke procedure su međusobno komplementarne i njihovo sveobuhvatno izvođenje je neophodno u cilju postavljanja tačne i precizne dijagnoze. Sa druge strane, adekvatna dijagnostika nakon preduzetog medikamentoznog, odnosno operativnog lečenja daje jasan i precizan uvid u uspeh samog lečenja.